Tagarchief: moestuin

Boek review: Charles Dowding’s Vegetable Garden Diary

Ik kan het niet wegstoppen: Charles Dowding is een groot voorbeeld voor mij. Deze vrolijke man heeft bewezen dat een no-dig garden (tuinieren zonder spitten) gewoon werkt. Zijn boeken en cursussen zijn immens populair.

Charles heeft meermaals een eigen (grote!) moestuin aangelegd en de meeste foto’s komen dan ook uit zijn eigen tuin. Altijd prachtig om te zien.

slider-1-1920x960

Het (Engelstalige) boekje staat écht boordevol tips, die je eigenlijk ook in zijn andere boeken kan terug vinden, maar dan wat compacter. Voor diegene die al wat meer van no-dig kennen, zoals ikzelf, is het een handige reminder.

IMG_5344

Zijn zaai- en planttips zijn gebaseerd op zijn eigen lokale Southampton klimaat (Zuid – West Engeland): laatste vorst half-mei en eerste vorst half oktober. Met andere woorden: de tips zijn perfect voor ons Benelux weertje.

IMG_5345

Per week staan de tips: wat er zoal te doen valt en hoe en wat je moet/kan zaaien. Bijvoorbeeld: zaai eens wat ajuin-zaadjes in cluster voor in potjes en laat ze in cluster groot worden.

IMG_5346

Het boek lijkt op’t eerste zicht wat op een soort dagboek, maar eigenlijk is het gewoon een handige agenda waar je jaarlijks op terug kan komen, om te zien wanneer je wat ongeveer zaait (dat is mijn doel).

Bijvoorbeeld: je pent neer “zaai de eerste courgettes voor half à eind april” en “zaai opnieuw enkele planten half juni” (voor een verlengde oogst tot in de herfst). En half mei in het boek zet je ergens: “uitplanten courgettes”. Natuurlijk weet een doorwinterde kweker dat al lang, maar een geheugensteuntje helpt je bepaalde dingen niet te vergeten.

IMG_5347

Hij is ook niet vies om met enkele harde cijfers op de proppen te komen en die spreken ook voor zich! Opnieuw bewijst aan de hand van zijn eigen oogst dat je evenveel en soms zelfs meer opbrengst krijgt dankzij de no-dig/niet-spitten methode. Want, wie wil er nu meer werken om minder opbrengst?

Al de tijd dat je spaart door niet te spitten en minder te wieden, die kan je best gebruiken om lekker te genieten van je tuin, nieuwe receptjes te bedenken, nieuwe zaden zoeken of gewoon andere dingen die je leuk vindt.

Voor wie niet vies is van een Engelstalig boek: een aanrader.

De pepertjes en de kraamkamer

IMG_5173

Hierboven is de kraamkamer van wat kruiden enzovoort: de strawberry afrikaan, 3 soorten basilicum, tijm en 3 soorten tomaten (mountain magic, gigantomo én sweetie). Alles staat er mooi bij, het doet me deugd. We zijn vooral heel benieuwd naar deze speciale afrikaan of stinkertjes cultivar.

Vervolgens: hieronder staan een aantal van de pepers (de andere staan op een andere, koelere locatie). Deze zijn ook het hoogst van allemaal, tot wel 50cm sommigen! De meeste zien er goed uit, maar er is wel een licht tekort aan voeding, dat ik dringend moet weghelpen. Bij de ene lijkt het eerder stikstof en bij de andere magnesium (niet altijd evenvoudig zulke problemen).

De wortels van de hydropeper zijn opnieuw enorm gegroeid en de plant heeft de “reguliere” broer van deze peper helemaal ingehaald. De internodes lijken me ook veel korter dan die van het broertje. En dat is positief 🙂 was het al maar een maand later, zullen de planten denken.

Aangezien ik geen zin meer had om al de bloemetjes te verwijderen van alle pepers: kijk eens naar de Rehza peper! Wat een pepers hanger daar al aan?! Ze zijn al 5cm lang! Binnen een maand zijn ze al rijp jong 😀 hahaha.

Nog even doorheen deze drukke (en komende) dagen worstelen en dan kan ik hopelijk nog wat experimenteren met de hydro voeding.

Bonus (on)kruiden in mijn moestuin

Vorige keer ging het over mijn top 5 ergernissen rond (on)kruiden in mijn moestuin. Welke ik liever niet constant wil hoeven verwijderen.Er zijn natuurlijk nog een aantal andere planten, maar die doen me veel minder kwaad, ook al kunnen ze soms in grote getale aanwezig zijn.

(Speer- of Maria)distel

In de jaren vóór de aanleg van de moestuin, was de grond “vergeven” van de distels. Immense hoge distels, soms wel 2m hoog. Wanneer de bloemen uitgebloeid waren en de zaden klaar waren voor verspreiding, zag je letterlijk wolken aan zaden overvliegen. Recht in onze gazon en gelukkig ook bij de buren 😀 Gezellig hoor. Mooi om te zien…  Daar heb ik in de komende weken en maanden heel wat zaailingen van uitgetrokken met de hand.

Er bestaat helaas veel controverse rond het excessief verwijderen van alle mogelijke distels omwille van een zeer oude wet, welke eigenlijk niet meer van nut is omwille van de veranderingen in de landbouw.

Buiten de akelige stekels is dit eigenlijk een zeer nuttige plant voor bijen, vlinder en andere insecten. Het is als het ware een nectar café voor deze beestjes. Toevallig heeft natuurpunt (tijdens het schrijven van deze post) een artikel online geplaatst: waarom bijen en vlinders geen fan zijn van distelbestrijding. Een ander interessant artikel vind je hier: Waarom distelbestrijding niet meer van deze tijd is

Het komt er feitelijk op neer dat je echt niet alle distels hoeft te verwijderen, al laat je ze beter niet staan tussen jouw groenten. Hehe.

Jonge zaailingen verwijder ik soms met de blote hand, maar ik probeer ze wel – door ze aan de wortel vast te nemen – weg te trekken.

speerdistel-100711-016
(Speer) distel

Melganzevoet

Het eerste jaar was er bijna niets anders dan dit plantje te bespeuren – naast de ridderzuring – in de moestuin grond. In de lente zag je één groot tapijt aan zaailingen. Opvallend is dat de melganzevoet minder aanwezig is dan vroeger. Of was ze nu toch aanwezig vorige zomer… ik weet het zelfs niet meer 😮 maar toch wel zeker het vermelden waard 😀

Het ambetante, in mijn eerste en/of tweede jaar, was de enorme gelijkenis met quinoa en tuinmelde die ik zaaide. Als zaailing amper te onderscheiden van elkaar.Ze behoren namelijk allemaal tot de amarantenfamilie

Als zaailing makkelijk te verwijderen, maar laat het niet in zaad komen! Grotere planten kan je eventueel onderaan afknippen of afsteken met de schop.

14761
Melganzevoet

Brandnetel, gewone

De brandnetel zorgt voor een haat-liefde verhouding. De brandnetelgier is geweldig voor verschillende doeleinden zoals voeding of tegen insecten, maar soms dringt ze zich te fel op. Stuit per ongeluk tegen een kleine plantje tegen het wieden en je kent dat typische branderige gevoel van een brandnetel aanraking… Wist je dat het blad zelf eigenlijk niet steekt? Het zijn voornamelijk de haartjes op de stengels die de pijn of irritatie veroorzaken.

Ik laat altijd wel ergens een stukje staan, omdat bepaalde vlinders dit als hun waardeplant beschouwen en natuurlijk voor haar gier functionaliteit.

Gelukkig is brandnetel op ongewenste plaatsen tamelijk eenvoudig te verwijderen. De plant wortelt tamelijk oppervlakkig, maar maak ook veel uitlopers. Toen ik net begon in de moestuin, kon ik letterlijk een tapijtje van brandnetel wortels verwijderen. Heel grappig.

IMG_5099
Brandnetel, gewone

Vogelmuur

Vormt een dik vettig tapijtje, maar is niet zo moeilijk verwijderbaar. Opvallend: het blijft er mooi vochtig onder. (Ik hoop dat mijn determinatie niet in de mist is gegaan bij deze plant).

IMG_5095
Vogelmuur

Paarse dovenetel

De paarse dovenetel is minder erg dan de echte brandnetel, vind ik. Hij is ook wat mooier, steekt natuurlijk niet en wordt ook niet zo groot. Momenteel komt hij wel in grote hoeveelheden voor omdat ik de grond vorig jaar niet meer had afgedekt met organisch materiaal.

IMG_5094
Paarse dovenetel

Kleefkruid

Meestal tref ik deze aan in grotere groepen, maar eerder langs de moestuin. Het blijven plakken aan alles en nog wat, is de typische manier van de plant om zijn zaden te verspreiden. Daarom probeer ik mijn hond weg te houden van deze plant, want anders hangt ze helemaal vol kleine bolletjes 😀 maar ook onze kousen hangen soms vol.

Op zich niet zo moeilijk om te verwijderen… het plakt toch aaneen…

kleefkruid-100529-373
Kleefkruid

Zo, dat was de “bonus” aanvulling op mijn lijstje aan meest voorkomende (on)kruiden in en rond mijn moestuin. Welke (on)kruiden kunnen jullie missen in de moestuin?

Zondag, snoeidag

Met zo’n prachtige ochtendzon leek het wel een super dag te worden. Al sloeg het weer wel om, een paar uur later. Gelukkig was er nog net genoeg tijd om even met de hond te gaan wandelen en daarna te gaan snoeien en een eerste opkuis te doen in de tuin.

Ten eerste werden de vlinderstruiken of buddleias zeer stevig teruggesnoeid. Anders zitten we dit jaar met planten van 4-5 meter hoog 😀 Een deel van de gesnoeide takken heb ik rond de planten met de handschaar proberen versnipperen tot wat hakselhout. Aangezien dat een saai en lang werkje is ben ik na 1/3 toch wel gestopt en is de rest als grove grondbedekking gebruikt ergens anders.

De laagstammen

Voor het snoeien van de appelboompjes heb ik toch maar even m’n Velt boekje van “Appel, peer en meer” opengedaan (klik op de link en dan kan je een stukje van het boek inkijken). Kwestie van geen foute dingen te doen, he… Het is ongelooflijk hoe snel mijn fruitboompjes – zowel de appelaars als kerselaars – een veel dikkere stam maken op een paar jaar tijd! Neem nu al voorbeeld een kolom-kersenboompje van 3 jaar geleden: eerst had de stam een duim-dikte, nu moet ik bijna mijn wijsvingers en duimen tegen elkaar plaatsen om rond de stam te komen. Ok, misschien overdrijf ik een klein beetje, maar ’t is echt zot. Een goeie verzorging  😉

Veel werk was er niet, maar één van de appelbomen heeft het vorig jaar echt enorm zwaar te verduren gehad. Takken tot tegen de grond en nadien overwoekerd door klimmende winde. Ik heb het al eens vermeld vorig jaar, je zag de appelaar totaal niet meer. Deze moest ik natuurlijk wat agressiever terug snoeien. Er zat helemaal geen vorm meer in en de takken lagen gewoon bijna helemaal op de grond. Fingers crossed.

Het kleinfruit.

… het is gewoonweg hopeloos for the time being. In onze gewone tuin werden vorig jaar de mooie blauwe bessen struiken kapot gebeten door de jonge hond. Doe maar inclusief onze jonge druivelaars…

Daarnaast, in de moestuin, werden de aalbessen, bosbessen en stekelbessen óók enorm overwoekerd. Ze zagen er echt niet uit. Ik denk niet dat ik ze ga meedoen naar de nieuwe moestuin. Stel dat de grond daarrond vol met die klimmende winde zaden ligt… dan ben ik opnieuw gejost. Veel energie ga ik daar écht niet meer insteken.

Een aanrader voor wie meer wilt weten over het kweken en snoeien van bessen: Bessen uit de tuin.

Serre opkuis

Een deel van de tunnelserre heb ik ook al proberen opkuisen. Al had ik niet veel tijd meer over om alles te doen. De restanten van de tomaten, pepers, komkommers stonden kurkdroog te wachten om weggehaald te worden.

Het was geen leuk karwei. De planten hingen schots en scheef en sommige tomatenijzers waren al een beetje gebogen aan de onderkant. Damn.

De bodembedekking van stro heeft wel veel geholpen tegen het onkruid. Helemaal weg, krijg je het onkruid natuurlijk nooit, maar het werkte wel.

Eens de serre proper helemaal proper is, blijft die moeilijke vraag nog steeds: wat doen we ermee dit jaar? Zetten we nog wat snelle groenten tot aan de verhuis? Zetten we eventueel nog wat tomaten? Wat met de rest van de grond? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden. Slecht voor mijne stress!

Hoe dan ook, misschien is wat sla en andere snelle groeiers geen slecht idee. Om toch het gevoel te hebben dat ik nog “iets” kan doen, buiten mijn pepers.

Sketch & dé afrikaan van 2017

Sketchy time

Het einde van de herfst en begin van de winter is voor mij de ideale periode om te brainstormen over het doen en laten van het volgend jaar in de moestuin. Ik mag dan nog niet helemaal overtuigd zijn over de locatie van mijn nieuwe moestuin bakken (tussen het huis van ons en dat van de buren in), soms wil ik gewoon eens een indruk hebben van een meer ideale positie. Vandaar de volgende snelle sketch 🙂 *keeps on dreaming* (‘cause the lady of the house doesn’t approve … yet ;p )

15133811_10211084212603165_1620673595_o

Ook al ben je zelf geen tekentalent (ik ook niet echt), enkele snelle schetsen maken soms een wereld van verschil, wanneer je begint te plannen.

Nieuw soort afrikaantje

Bij Plants of Distinction heb ik een variëteit van Afrikaantjes ontdekt die me nu al doet wegdromen. Verschillende kleuren op één plant? Te mooi om waar te zijn! Ze noemen het “Strawberry Blonde”. Mooie kleurcontrasten, maar voornamelijk rood-oranje-roze bloemen die uiteindelijk verkleuren én op die manier voor een kleurrijk contrast zorgen.

Ook al heb ik de kennis, zaden oogsten is normaal niet aan mij besteed (tenzij we plots in een financiële crisis belanden), maar voor deze variëteit wil ik wel eens een uitzondering maken. Perfect voor pot en borders.

 

Enkele interessante details:

In early Spring growing conditions, flowers age and change colour more slowly for maximum contrast. In warmer conditions, colour changes faster with less distinct contrast

M.a.w. hoe frisser het weer, hoe meer contrast en hoe mooier de bloemenpracht.

Meer nog:

Culinary note: The citrus tasting flowers have many uses, try them in salads, sandwiches or seafood dishes too

Iemand zin in een lekker bloemetje?

Ook bij Thompson & Morgan kan je blijkbaar terecht.

Durf nu nog eens zeggen dat Afrikaantjes of Stinkertjes saai zijn!

Daar is ie weer met meer

In’t kort

Hier zijn we dan weer, na een zeer bewogen jaar in én buiten de moestuin.We moeten het niet wegsteken, voor veel mensen was dit gewoon een slecht moestuin jaar. Veel teveel regen op korte tijd en een immense onkruiddruk. Aardappel oogsten om te huilen, amper wortelen, de ajuinvlieg die opnieuw toe sloeg, 75% van de aardbei oogst kwijt door vocht en schimmelontwikkeling… ik heb er mijn lessen uit geleerd. Hoe dan ook, wie dacht dat ik helemaal ging stoppen met berichten posten dit jaar, die is mis! Er valt heus wel wat te vertellen.

De oogsten

Ondanks het zure weer zijn er toch her en der mooie oogsten gebeurd. Afgezien van een lichte (schimmel?) aantasting in de serre, deden de tomaten het nog tamelijk goed, buiten de serre veel minder. En komkommers! Komkommers! Die gingen hard! Mas-sa’s… vier komkommer planten zijn echt teveel van het goede. Volgend jaar moet ik toch eens minderen. Haha! Maar het was zo’n zonde om die plantjes weg te doen…

img_3243

Boontjes, die waren er ook met hopen! Vooral de klimmende boontjes, zowel de princessenboontjes als snijbonen. Ook de later gezaaide boterboontjes gave een geweldige opbrengst.

Al waren de aardappelen (roze, paarse, “gewone”) niet groot, we hebben er al tot nu kunnen van eten. Met uitzondering van een paar joekels, is de rest heel klein gebleven.

Ook de pompoenen hebben hun best gedaan. Met de eeuwige schrik dat meeldauw roet in’t eten gooit, hebben de paar planten voor een ruime opbrengst gezorgd. Dit jaar heel veel kleintjes. Vooral de Sweet Dumpling  (links onder op de foto) variëteit deed het bijzonder goed met zeker meer dan 10 pompoentjes én ze is nog eens heel lekker en handig qua formaat. Iedereen denkt dat ze een sierpompoen is, door de ribben, maar nee… ze zijn echt gewoon eetbaar. Ik heb er al frietjes in de oven van gemaakt.

img_4155

De Alligator F1 pompoenen van Bolster (rechtsboven) zijn dit jaar veel groter geworden dan vorig jaar, de Uchiki Kuri deed het niet goed met slechts één pompoen en dan zit er nog een vreemde eet in bijt tussen… helemaal rechtsonder op de foto. Ze lijkt op een kruising van de uchiki kuri met iets anders. Maar goed, ze zal wel eetbaar zijn. De enige die nog niet geoogst zijn, zijn de Butternuts. Zucht. Die rijpen verschrikkelijk traag in mijn moestuin. Voor volgend jaar ga ik op zoek naar een sneller rijpende variant denk ik.

Voor het eerst in 3-4 jaar heb ik eens kunnen oogsten van de stengelajuin. Ein-de-lijk! Al werd ze al snel overwoekerd door onkruid… kuch.

Tot slot: appelen. De laagstam boompjes hebben zich gesettled en beslist om een eerste oogst te geven. Heerlijk fris en zoet-zuur. Geen emmers, maar toch zeker een tiental per boompje. Net toen we dachten dat we alles al hadden gehad, zagen we dat een van de bomen helemaal overwoekerd was met klimmende winde. En hup, nog een extra oogst appelen!

Aan de kersen hebben we dit jaar nog niks gehad, ook niet bij de pruimelaars. Van die laatste had er eentje af te rekenen met een iets wat leek op een immense bladluisplaag.

Toekomst muziek

Alsof mijn leven een film zou zijn, er is “new hope”. Meerdere malen heb ik deze zomer verkondigd te stoppen met de moestuin. Mede omwille van het ongeluk en ook omwille van mijn eigen grenzen niet kennen (en feitelijk te weinig tijd om dat allemaal te doen zonder extra hulp). Wel, we zijn terug op een kantelpunt gekomen dankzij twee zaken:

  • Het goeie leven van Wim L. op één is zoooo inspirerend… dat ik niet zonder mijn moestuin kan, ondanks de tegenslagen
  • mijn vrouwtje heeft enkele toegevingen gedaan (dank u schat! ^_^ )

So, what’s going to happen?

Ik ga proberen terug actiever te zijn in onze lokale Velt groep.

De serre blijft bestaan. Daar komen nog wat tomaten, meloenen enzovoorts in, maar waarschijnlijk ook algemeen minder in volume.

Verschillende soorten sla, stengelui, lage boontjes, kruiden en andere zaken die wat meer aandacht vereisen, die komen in verhoogde, vierkante moestuinbakken naast ons huis. Die worden afgeschermd van de hond, anders schiet er niets van over 😀

Er komen legkipjes op de grond achter ons huis! Ja, we hebben mijn vrouwtje kunnen overtuigen dat de andere vrouwtjes het onkruid mooi kunnen tegen houden aan de scheidingsdraad, ze “preparen” de grond waar eventueel nog iets geplant of gezaaid kan worden, ze houden het onkruid rond de fruitbomen ook zoveel mogelijk tegen, we kunnen een groot deel  van ons keukenafval kwijt aan de kippen én ze geven ons nog eens lekkere eitjes ervoor terug!

Op de grond dat de kippen – zoveel mogelijk – onkruidvrij zullen maken, komen er gewoon nog wat aardappelen, boontjes, een rijtje pastinaak… en de rest wordt bedekt met pompoenen en misschien wat Phacelia of andere bij-en vlinderbloemen. Dingen die (hopelijk) niet teveel aandacht vereisen.

Zo… deze blog zit er op. Tijd om de eerste zaadcatalogi door te nemen en de eerste échte moestuinplannen ruw te schetsen 🙂

Veel verandering en een moeilijke periode

De laatste twee weken zijn enorm intens geweest. Zo intens dat ik niet eens de tijd had om mijn moestuin verder te onderhouden, met als gevolg dat het bijna een oerwoud aan’t worden is. Wat is er gebeurd? Iets héél traumatisch met de dochter… en om niet met de vinger te moeten wijzen en niet alles erger te maken ga ik er niet verder op in.

Maar eigenlijk stopt het hier toch nog niet, want alles is gebeurd toen ik in de moestuin zat. Nu terug naar de moestuin gaan, voelt helemaal niet goed aan. Ik kan het niet uitleggen, het is alsof tijdens mijn werken in de moestuin er telkens iets kan gebeuren en ik voel me er angstig door. Het plezier van een moestuin kwijnt weg en ik heb amper nog zin om iets te doen. Zeker nu ik er in de tuin helemaal alleen voor sta… want de reden dat ik dit jaar nog een moestuin had, was omdat er iemand mee hielp.

Voor de rest heb ik deze keer niet veel zin om veel uitleg te geven. Ik laat de foto’s voor zich spreken: