Joekels van tomaten

De laatste dagen hebben ik ongeveer twee emmers tomaten geplukt. Over het algemeen zijn ze allemaal heel lekker, maar ook vooral prachtig vanbinnen!

Vandaag was het ook tijd voor de oogst van waarschijnlijk onze grootste joekel! Een ananas noire of green copia. Ik weet het even niet meer. Het is al heel donker geworden ondertussen en het etiketje is al bijna niet meer leesbaar.

DSC_7853

En dit is wat ik getrokken heb vandaag 🙂 me is happy, maar er moeten nog veel tomaatjes groeien.DSC_7856Volgende keer laat ik eens zien hoe lang de prinsessenboontjes zijn 😉

 

Advertenties

Het tomatenseizoen is gestart

We zijn bijna einde van juli en ook ik mag mij aan heel wat verse, rijpe tomaatjes verwachten. Bijna dagelijks mag ik mij een mooie portie gaan aftrekken. En ik ben er fier op 🙂

DSC_7825
De oogst van gisteren
DSC_7830
Tomaat Millefleur (elke dag minstens 15-20 rijpe tomaatjes). Lichtjes friszurig.
DSC_7831
Tomaat Black Cherry. Ik had em iets zoeter verwacht. Misschien ligt het aan de grond/voeding? Al bij al ook niet slecht hoor.
DSC_7834
Tomaat Tigerette. Leuke streepjes. Mooie volle smaak
DSC_7835
Euh, een van de geënte tomaten 🙂
DSC_7837
Tomaat Noire de Crimée. Een heerlijke tomaat. Lekker bij de mozarella deze middag 😉
DSC_7842
Ik vermoed: “Giant Belgium”. Heeft een moeilijk weer te geven rozige schijn

Ondertussen is het nog even wachten op een aantal anderen 🙂

Genoeg regen, nu zon

Door de aanhoudende regen heeft mijn quinoa het zwaar te verduren. De mastodonten zijn wel meer 2 meter hoog geworden, maar door de bloemen – die veel van de regendruppels vasthouden – begon er veel door te hangen. Uiteindelijk zijn ze allemaal op één na omgevallen. Die ene stond naast een stok die eigenlijk bedoeld was om ze allemaal wat vast te binden. Natuurlijk door al het werk is dat uit mijn gedachten gegaan en het gevolg is ondertussen gekend. Voorzichtig heb ik dan maar de quinoa planten terug proberen recht te zetten. Op een paar na is dat gelukt en lijken ze – met de ondersteuning van wat stokken en draad – het te overleven. Nu is het vooral wachten op de mooie verkleurende bloemen die er binnenkort zullen aankomen. Eigenlijk lijken ze nu nog steeds op het “onkruid” melde, maar dan een pak groter!

De wortelen in mijn aparte wortelbak hebben veel baat gehad aan de intense regen. Een mooi aantal zijn mooi dik uitgegroeid! En zonder aantasting van de wortelvlieg.

image

De foto doet de wortelen geen eer aan, spijtig genoeg. De ‘purple haze’ tussen de kleurwortels, valt mooi op met zijn donkere kleur.

De sperzie boontjes blijven nog steeds goed produceren. “Eclarel” is geen bio ras, maar gewoon al vanwege de productiviteit en goede smaak overweeg ik het terug te zetten volgend jaar. We eten hier toch graag boontjes 🙂

De courgettes die kweken ook geweldig snel voort, daar heb ik weer bijna een volle emmer van afgedaan.

image

De tomaten werden nogmaals gediefd en extra gesteund. Sommige, groeien zo hard dat ze al getopt moeten worden. De serre is te klein aan het worden!

 

De eerste komkommer is een feit

Ik kon het niet laten. Ik moest en zou eens van die ene komkommer proeven die aan de komkommerplant hing. Hij was nog niet helemaal volgroeid, maar mijn smaakpapillen kregen gisteren de overhand…

De cucurbitaceae
’t Is de middelste 😉 onze eerste komkommer

Het eerste wat mij opvalt: wat een stekeltjes! Die heb ik eventjes met een hard oppervlak plat gestreken. Het is zo raar om te zien dat er hier wél stekels opstaan en niet op de commerciële komkommers. Die laatste wordel blijkbaar geborsteld.

Mijn eerste kennismaking met de smaak van mijn eigen gekweekte “Marketmore 97” komkommer: dit is geen “typische” winkelkomkommer. Hier proef je echt “komkommer” met meer diepgang. Iets zoeter, fluweler en heel krokant. Helemaal niet zo waterachtig als de komkommer uit de winkel.

Aangezien deze jongen nog maar een goeie 10-12 cm  lang was, is het nu wachten op de grotere exemplaren, om daar een smaakbeoordeling over te geven.

En laat ze maar komen die komkommers. Met wat selder, tomaten en kruiden erbij wordt het binnenkort tijd voor die typische verkoelende zomerdrank! Gazzzzzpachoooo 😀

De cucurbitaceae zijn niet de enigste groenten die ik gisteren heb geoogst:

oogst in keukenEen hele hoop Nieuw Zeelandse spinazie (links) dat ongelooflijk snel blijft aangroeien. Alleen een beetje spijtig dat ik het zo moeilijk door de passe-vite krijg, zonder wat fijner te snijden met het chef mes. Er zitten namelijk heel wat (gezonde) vezels in. Eens door de passe-vite heeft het wel een iets drogere structuur, maar dat lossen we de volgende keer wel op met wat extra room of Boursin kaas 🙂

Rechts van de spinazie ligt er een hoopje bladkool (Cavolo Nero & wat van een bladkool mix), wat wortelen, een halve kilo boontjes (Eclarel) of meer, een paar Chioggia bieten en wat snijselder. Van dit alles is een groot deel bestemd voor de lekkere minestrone  met quinoa.

Voor het recept: http://www.foodmatters.tv/articles-1/warming-minestrone-soup-with-quinoa-kale-free-recipe

Veel tuinplezier en geniet van de welverdiende regendouche in de tuin!

 

Breng terug leven in de woestijn

Als moestuinier en liefhebber van fauna en flora zoek je wel eens groepen (fora, facebook, websites…) op met mensen die dezelfde gedachten delen. Dankzij die groepen kan je véél dingen bijleren zoals bijvoorbeeld over permacultuur. Iets waar ik dolgraag meer wil over leren. Vooral met het oog op hoe het eventueel op lange termijn de landbouw kan helpen. Groenten, fruit & kruiden telen zonder gebruik van chemische pesticiden en meststoffen. Gewoon meewerken met de natuur. Maar daar gaat het vandaag (nog) niet over. Alhoewel dat dit een fysiek onderdeel kan worden van onderstaande tekst.

Vandaag kwam ik iets veel interessanter tegen én noodzakelijker (niet dat permacultuur geen noodzaak kan zijn). Het is een presentatie video van Allan Savory over de verandering van een stuk land tot woestenij. Belangrijker nog: hoe Allan zich – na een grote blunder van zichzelf – inzet tegen de “desertification of land” of het “verwoestijnen” van land.

“Desertification is a fancy word for land that is turning to desert”
– Alan Savory

De achteruitgang van een prachtig stukje grond tot woestijn is iets wat gebeurt bij 2/3de van de grasland oppervlakte in de hele wereld, zegt hij. Het versnelt onze klimaatverandering ongezien en zorgt ervoor dat de traditionele “grazende gemeenschappen” er onderuit dreigen te gaan.

Alan laat in deze video zien dat er wel degelijk één oplossing is om zelfs volledige stukken “dood land” opnieuw tot leven te wekken. En die oplossing is heel verassend.

Video (in het Engels): https://www.youtube.com/watch?v=vpTHi7O66pI

Het voelt geweldig aan om te zien dat er mensen zijn die zich écht inzetten en met échte, reële oplossingen afkomen. De moeite waard om eens te bekijken.

Oogst van de dag

Ik heb nu een 5tal courgettes staan als ik me niet vergis. Ronde, gele en groene lange. Wat men zegt over 1 à 2 courgette planten per standaard gezin, is correct. Wat een massa aan vruchten! Een paar dagen na de vorige oogst mocht ik gisteren ook weer meer dan een halve emmer vruchten plukken. Maar mij hoor je niet klagen. Het maakt me gelukkig dat ik iets aan anderen kan geven. Als dank van waardering en blijk van vriendschap.

Hieronder zie je wat de opbrengst van gisteren:

 

10462881_10204203907359834_4036097684467476684_nZo zie je:

  • 5 gele, 4 ronde en 3 groene courgetten (de groene zijn marrows, en worden minder houterig als ze groot zijn, schijnbaar)
  • Links boven zie je de boontjes van de struikpronkboon “Hestia”. De peul heeft een rare textuur. Lijkt een beetje op de tong van een poes! Een beetje ruw zo. Heel bizar. Ik heb ze ondertussen al gesneden in stukjes en merkte op dat de boontjes een mooi donkerroze kleur hadden. Benieuwd naar de smaak. Van 6 plantengroepjes ongeveer 2 porties als eerste oogst.
  • In het midden liggen de fijne boontjes “Eclarel”, goed voor één portie met ons gezinnetje.
  • Tussen de boontjes in, liggen twee Black Cherry tomaatjes. Nog niet helemaal rijp blijkbaar, de smaak is nog niet op en top. Maar wel al goed eetbaar.
  • Rechts liggen een rode en een bosje sjalot. Geen geweldig jaar, maar ook niet compleet naar de vaantjes.
  • Een verloren aardappel, had ik gemist bij de oogst vorige vrijdag. Momenteel zitten er nog een deel in de grond (zonder loof) omdat mijn kruiwagen vol is 😀
  • En tot slot nog wat aardbeien. Lekker van smaak, maar elke keer weer wordt die bak overwoekerd door onkruiden zoals kweekgrassen, netels, distels, zuring etc… 😦

Tijd voor de aardappelen te rooien

Het was heel dringend tijd om de aardappelen te oogsten, op heel korte tijd werden de bladeren geel en kregen ze typische vlekken van de aardappelziekte. Gelukkig zijn de aardappelen heel mooi van vorm, maar hopelijk zet het zich niet door tot in de aardappels zelf.

We hebben ook een baby penis patatje gerooid 😀 grappig.

Iets minder plezierig was het voor een van de tomaten planten, die leekt deze ochtend plots verdwenen te zijn uit de serre, maar niets was minder waar. Hij was volledig omgevallen door het gewicht van de tomaten. Zelfs de stok kon het gewicht niet tegenhouden. Nuja, de stok was niet zo heel.stevig bij nader inzien.

Positief ben ik dan weer over mijn courgette. Die massa’s vruchten aanmaken, alsook mijn spaghetti pompoen! Ik denk dat daar nu al makkelijk 10 vruchten aan hangen!

Er kruipt veel werk en onderhoud in de tuin, maar langs de andere kant zit ik dan tenminste voor die stomme tv of tablet/computer. Ook mijn bloemenmengsels maken me dolgelukkig. Prettige geurtjes, mooi kleurtjes… Om bij weg te dromen en plukbaar voor de vaas binnen. Al lijkt het erop dat er nog niet veel bijtjes te bespeuren zijn op mijn bloemen de laatste tijd :(.

Voor wat fotootjes, neem een kijkje hieronder. Ze zijn gemaakt met de tablet en niet zo denderend als met mijn andere camera, maar het is al iets 😉